Ik sta in een boek! Geef haar eens ongelijk
- Christina Oud
- 3 dagen geleden
- 3 minuten om te lezen
Nou, ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik sta niet zo vaak in een boek. Eigenlijk is dit de eerste keer dat ik met naam en toenaam genoemd word in een echt boek. Zo’n boek waar je in kunt bladeren. Iets tastbaars. Iets dat blijft.
En dat idee… dat doet iets met me.
Want stel je voor: over honderden jaren doen er wezens een opgraving en vinden ze het boek “Geef haar eens ongelijk”. En dat ze dan zeggen: “Ah, wat een mooie vondst. Dit laat zien hoe mensen in de 21e eeuw leefden.” En dan lezen ze over Christina Oud. Dat ik een enerverend leven had, maar ook af en toe rare dingen deed. Dat zeggen ze dan, honderden, misschien wel duizenden, jaren later.
En het mooiste is: ze kunnen ons ook zien. De kaft heeft een uitklapstuk met foto’s van allemaal vrouwen, samen met Marcel Musters, die ons heeft geïnterviewd. Dus die vergevorderde wezens kijken naar ons en denken: zo zagen ze eruit.
Ik moet daar zo om lachen.
Misschien komt het door die documentaire over Neanderthalers. Die mensen hadden natuurlijk nooit gedacht: “Goh, 170.000 jaar later zit er iemand met een kwastje over mijn botten te aaien en is verrukt dat ik hier nog lig.” Nee, dat dachten ze niet.
Maar ik wel.
Ik denk: ooit ben ik er niet meer. Mijn cloud verdwijnt. Mijn socials verdwijnen. Niemand die nog naar mijn website gaat. Maar dit boek… dat kan er dan nog zijn.
Een klein stukje van mij dat blijft.
Zo. Dat is toch even een lekker gevoel.
Op 1 maart was de boekpresentatie. Ik was er, als officieel uitgenodigde gast van Meulenhoff Uitgeverij. Veel van de geïnterviewde vrouwen waren er ook. En je voelt dat meteen: een soort connectie. Een band. Dat je denkt: hé leuk, zullen we samen iets doen?
En toch deed ik het in eerste instantie niet.
Angst om wanhopig over te komen. Angst om tijd in te nemen van mensen die misschien bekender zijn. Belangrijker.
Grappig eigenlijk, hoe snel je jezelf kleiner maakt.
En toch heb ik daarna een paar vrouwen uitgenodigd voor mijn podcast STEAM. Niet iedereen voelde zich geroepen; "seks in de breedste zin van het woord" is nu eenmaal niet voor iedereen een comfortabel onderwerp. Maar een aantal wel.
En uiteindelijk, naast een heerlijke middag met date Hans in de Tolhuistuin, was dat het belangrijkste: verbinding.
Pablo Cabenda signeerde:
“Dag, lekker mooi, gek, lief wijf. Heb heel erg van je genoten. x Pablo”
Nou, ervan uitgaande dat dit boek de tand des tijds overleeft, kunnen die intergalactische wezens daar straks een prachtige analyse op loslaten over sociale interacties in de 21e eeuw.
Marcel Musters signeerde:
“Lieve Christina, je hebt me zo geholpen in mezelf te komen. Ik hou van je. xx Marcel”
Ik zal er voor de zekerheid een briefje bij leggen dat hij Yin yoga bedoelt. Anders raken die wezens straks volledig in de war. Je moet ze niet op het verkeerde ledemaat zetten.
Ik help de toekomstige geschiedenis hiermee.
Lieve mensen, koop dat boek. Niet alleen voor mijn verhaal, maar voor dat van 24 andere vrouwen. Omdat we allemaal, op onze eigen manier, iets achterlaten.
En soms… is het gewoon heel fijn om te weten dat je niet helemaal verdwijnt.
Liefs,
Christina
Opmerkingen