Hieros Gamos is geen festival. Maar wat is het dan wel?

Van 2 t/m 7 juni was ik op Hieros Gamos in Drenthe. Via een scrollactie op Instagram kwam het voorbij. Soms zie je iets en weet je het direct: hier moet ik bij zijn.

Toch waren er genoeg redenen om niet te gaan. Ik zou geld besparen. Tijd besparen. En iedereen die het festivalleven kent, weet dat een festival nooit alleen de dagen zelf zijn. Er gaat minstens een dag voorbereiding aan vooraf en vaak volgen er nog enkele dagen om alles te laten bezinken.

Toch pakte ik mijn spullen in.

Op naar Elp. Op naar de regen.

Ik was uitgenodigd om twee workshops te geven: Vulva Power en Safe to Brave. Wat ik toen nog niet wist, was dat dit festival mij veel meer zou leren over overgave dan over iets anders. Want de regen kwam van boven. De regen kwam van onder. De temperatuur werkte niet mee. Op een gegeven moment is er maar één optie: stoppen met vechten tegen wat er is.

En misschien is dat precies waarom Hieros Gamos geen festival is.

Een festival bezoek je.

Hieros Gamos beleef je.

Je stapt een gemeenschap binnen. Een tijdelijk dorp waarin mannen en vrouwen eerst hun eigen veld bewonen, waarna er langzaam een ontmoeting ontstaat. Een plek waar verbinding, kwetsbaarheid, vreugde, frustratie, verlangen, stilte en uitbundigheid allemaal welkom zijn.

Mijn Vulva Power workshop begon in de stromende regen. Eerlijk gezegd vroeg ik me even af waar ik aan begonnen was. Maar juist toen de omstandigheden verre van perfect waren, gebeurde er iets bijzonders. De vrouwen kozen niet voor terugtrekken maar voor openen. Er ontstond een speels, krachtig en verrassend sensueel veld waarin schaamte plaatsmaakte voor nieuwsgierigheid, plezier en levenslust. Regen buiten, vuur van binnen.

Wat me het meest raakte was de bedding die al was ontstaan tijdens de dagen op het vrouwenveld. Een gevoel van sisterhood dat moeilijk uit te leggen is aan iemand die het nooit heeft meegemaakt. Vrouwen die elkaar aanmoedigden, elkaar ruimte gaven en samen de moed vonden om steeds meer aanwezig te zijn in hun lichaam en in hun eigen kracht.

Daarom wil ik iedereen bedanken die aanwezig was. Voor het vertrouwen, de openheid, de lachbuien, de moed en de energie die we samen hebben gecreëerd.

Nu ik weer thuis ben, merk ik dat ik in een gat val.

Een gat van mijn heerlijke eigen bed. Van mijn eigen douche. Van mijn koelkast op een paar meter afstand. Allemaal dingen waar ik tijdens het festival naar verlangde.

En toch...

Als ik om me heen kijk, mis ik iets.

Ik mis de glimlach van de vele mensen om me heen. Ik mis de spontaniteit. Ik mis het gevoel dat alles mogelijk is. Ik mis vooral die ondeugende versie van mezelf die op de laatste dag met ongeveer iedereen leek te flirten. Het werd zelfs zo erg dat mijn hoedster van de sharingcirkel er af en toe gek van werd.

Maar misschien was het niet eens het flirten dat ik zo fijn vond.

Misschien was het het gevoel van vrijheid.

Het gevoel dat ik volledig mezelf mocht zijn. Dat ik niet hoefde uit te leggen waarom ik enthousiast, speels, gevoelig, luid, stil, verleidelijk of kwetsbaar was. Dat alles er mocht zijn.

Ik voelde me gezien.

Ik voelde me geliefd.

En ja... daar word ik juicy van.

Misschien is dat uiteindelijk wat Hieros Gamos voor mij is.

Geen festival.

Maar een plek waar je even mag ervaren hoe het voelt om volledig jezelf te zijn.

En voor wie na Hieros Gamos voelt dat er nog meer te ontdekken valt...

Ben je nieuwsgierig naar wat er gebeurt wanneer tantra, touw, vertrouwen en een flinke dosis levenslust samenkomen? Op 5 september neem ik je samen met Michael Bentein mee in een dag vol verbinding, speelsheid, overgave en vuur. Kom alleen, kom samen, maar kom alleen als je een JA voelt.

Meer info & tickets >

Love, Christina