Tantric Joy 2026 – Thuiskomen
- Christina Oud
- 24 jun
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 25 jun
Na Hieros Gamos stond mijn moeder festival op mijn zomerkaart waar ik bijzonder naar uitkeek: Tantric Joy. Het festival waar het voor mij ooit begon. Het festival waar ik geboren werd als festivalkind.
Sommige mensen voelen zich thuis in hun woonkamer. Anderen op kantoor. Ik voel me thuis tussen tenten, ochtendcirkels, stoffige paden, knuffels, diepe gesprekken en mensen die elkaar nog écht aankijken.
Festivaltijd voelt als een parallel universum. Een wereld waarin verbinding belangrijker is dan status, waarin mensen nieuwsgierig zijn naar elkaar en waarin diepgang de normaalste zaak van de wereld is.
Een festivaldag begint vroeg. Om 07:00 gaat de wekker. Wat thuis twintig minuten kost, duurt op een festival gerust twee uur. Met mijn toiletemmer achter de rug en een zorgvuldig voorbereide tas onder de arm schuifel ik richting het douchegebouw.
En daar begint het al.
Want op een tantrafestival word je niet wakker onder een douche in je eentje. Nee, je sociale radar gaat direct aan. Voor je het weet heb je drie gesprekken gevoerd, twee knuffels gekregen en een spontane uitnodiging ontvangen voor iets waarvan je gisteren nog niet wist dat het bestond.
Mijn favoriete moment van de dag blijft de ochtendmeeting.
Pitchen.
Met zo'n 350 mensen in de zaal krijg je een minuut om jouw workshop neer te zetten. Ik weet van tevoren eigenlijk nooit precies wat ik ga zeggen. Mijn enige doel is enthousiasme aanwakkeren.
En stiekem... geniet ik enorm wanneer de zaal reageert.
Dat gebeurde dit jaar volop.
De belangstelling voor Vulva Power bleek zo groot dat de oorspronkelijke ruimte al snel te klein werd. Uiteindelijk werd de locatie gewisseld en zat de zaal vol met prachtige vrouwen die samen op ontdekking gingen naar meer lichaamsbewustzijn, vrijheid en verbinding met zichzelf.
Wat een energie.
Met 45 vrouwen in één cirkel intimiteit met zichzelf beleven. Ik was al energetisch miljonair, maar wat ik in die cirkel heb ontvangen aan energie, daar kan Elon Musk nog een puntje aan zuigen.
Zonder excuus genieten van technieken, ontdekkingen en de vrijheid om volledig te voelen. De openheid. De moed. Het plezier. De bevrijding die ontstaat wanneer schaamte plaatsmaakt voor nieuwsgierigheid.
Iets mooiers bestaat er wat mij betreft niet.
Dat zijn momenten waarop ik weer weet waarom ik dit werk doe.
De volgende dag stond Vulva Power voor koppels op het programma.
En daar kreeg ik direct een leerpunt cadeau.
Blijkbaar vind ik het nog steeds lastig om mensen teleur te stellen.
Het gevolg?
Een workshopruimte die voller werd dan gepland.
Volgend jaar gaan we dat anders doen.
VOL = VOL.
Zelfs als mijn hart zegt dat iedereen welkom is.
Daarnaast stond ook S*x Yoga weer op het programma. Een vroege ochtendsessie waarin deelnemers hun lijf wakker maakten, hun energie lieten stromen en de rest van de dag met een grote glimlach tegemoet konden treden. Het werd Juicy.
Mission accomplished.
Ook de tempel die ik samen met Anita, Lisa en Ally organiseerde kreeg een prachtige dynamiek. Door goed te luisteren tijdens afwasgesprekken, wandelingen en ontmoetingen ontdekten we waar deelnemers behoefte aan hadden.
Dat is misschien wel de magie van festivals.
Je creëert iets samen.
Niet vanuit een draaiboek.
Maar vanuit aanwezigheid.
Vanuit voelen wat er nodig is.
En juist daardoor ontstonden er gedurende de avond allerlei bijzondere momenten, speelse interacties en onverwachte verbindingen.
Toen ik uiteindelijk weer thuiskwam, viel ik minder diep in een gat dan na Hieros Gamos.
Het familiegevoel bleef verrassend lang hangen.
Wel merkte ik dat mijn systeem nog volledig op festivalfrequentie stond afgestemd.
Tijdens het boodschappen doen keek ik mensen open aan, glimlachte ik naar onbekenden en maakte ik contact alsof ik nog steeds op het festivalterrein rondliep.
Sommige mensen vonden dat duidelijk niet prettig.
Maar zelfs een zichtbaar verbitterde oude man kon een glimlach niet helemaal onderdrukken toen onze blikken elkaar kruisten.
Dat soort momenten geven me hoop.
Want onder alle lagen van drukte, haast en bescherming willen we volgens mij allemaal hetzelfde:
Gezien worden.
Verbonden zijn.
Mens zijn.
Misschien is dat ook waarom ik steeds vaker droom van een commune. Een plek waar niemand zich hoeft te verstoppen. Waar er altijd iemand thee maakt. Waar het eten vanzelf verschijnt op gezette tijden. Waar verbinding belangrijker is dan bezit.
Dus...
Heeft iemand toevallig nog een landgoedje liggen waar niets mee gedaan wordt?
Morgen stap ik alweer in het vliegtuig richting Polen voor het Tu i Teraz Tantra Festival. Kleiner van opzet, maar ongetwijfeld weer gevuld met bijzondere ontmoetingen, mooie lessen en onvergetelijke momenten.
De zomer is nog lang niet voorbij.
Misschien kruisen onze paden zich ergens onderweg.
Ik hoop het.
Tot snel op een festivalweide, in een workshop of gewoon ergens waar mensen elkaar nog écht ontmoeten.
Love,
Christina
Opmerkingen