Waar touw begint en vertrouwen groeit

Er is iets bijzonders aan touw

Een eenvoudig stuk touw kan, wanneer het door aandachtige handen wordt vastgehouden, veranderen in een lijn die verbindt. Een aanraking die vertraagt. Een grens die voelbaar wordt. Soms zelfs in een plek waar je even niets hoeft te doen, behalve aanwezig zijn.

Dat is voor mij de schoonheid van Shibari.

Niet alleen het patroon. Niet alleen de knopen. Niet alleen hoe een lichaam eruitziet wanneer het door lijnen wordt omgeven.

Maar wat er gebeurt tussen twee mensen.

Een oude traditie, steeds opnieuw beleefd

Het Japanse woord shibari betekent in de meest algemene zin: binden of vastbinden. De geschiedenis ervan is veelzijdig en kent verschillende invloeden. Er zijn verbindingen met oude Japanse bindtechnieken zoals hojōjutsu, maar het moderne erotische en artistieke touwbinden is niet simpelweg een voortzetting daarvan.

In de twintigste eeuw ontstonden vormen van Japans erotisch touwbinden die vaak worden aangeduid met de term kinbaku. Kunstenaars en beoefenaars ontwikkelden manieren om touw niet alleen functioneel, maar ook esthetisch, emotioneel en intiem te gebruiken.

Vanuit Japan vond deze kunst haar weg naar steeds meer delen van de wereld.

En overal waar mensen met touw werken, ontstaat weer iets nieuws.

Een eigen taal.

Slow roping: de kunst van het vertragen

In een wereld waarin bijna alles sneller lijkt te moeten, is slow roping een uitnodiging om juist te vertragen.

Een lijn wordt langzaam aangelegd.

Een hand blijft even liggen.

De ademhaling wordt voelbaar.

Je hoeft nergens naartoe.

Er hoeft niets af.

Slow roping gaat niet over hoeveel knopen je kent of hoe ingewikkeld een tie eruitziet. Het gaat over aandacht. Over luisteren met je handen. Over voelen wat er op dat moment gebeurt.

Soms is een enkele lijn genoeg.

Soms ontstaat er een heel patroon.

En soms gebeurt het mooiste juist in de stilte tussen twee bewegingen.

Wat doet touw met je?

Touw kan veel verschillende dingen aanraken, letterlijk én figuurlijk.

De druk van het touw kan je bewust maken van je lichaam. De beperking van beweging kan ervoor zorgen dat andere zintuigen sterker naar voren komen. De verwachting van wat er gaat gebeuren kan spanning oproepen. En het ritme van binden, ademen en voelen kan iets meditatiefs hebben.

Voor sommige mensen is dat sensueel.

Voor anderen erotisch.

Voor weer anderen gaat het vooral over vertrouwen, schoonheid, kwetsbaarheid of het even loslaten van de dagelijkse wereld.

Touw heeft geen vaste betekenis.

Jij geeft betekenis aan het touw.

Overgave is geen verdwijnen

Misschien is overgave wel een van de meest bijzondere aspecten van Shibari.

Je lichaam laten omringen door touw betekent dat je een deel van je bewegingsvrijheid uit handen geeft. Dat kan kwetsbaar voelen. En juist daarin kan iets heel moois ontstaan.

Maar overgave betekent niet dat je jezelf verliest.

Integendeel.

Echte overgave begint bij het voelen van je eigen grenzen.

Een rope bunny of rope bottom geeft niet simpelweg de controle weg. Die persoon geeft vertrouwen. De rigger ontvangt dat vertrouwen en draagt daar verantwoordelijkheid voor.

Daarom is een “nee” nooit een mislukking.

Een pauze niet.

Een grens niet.

Juist weten dat je kunt stoppen, maakt het mogelijk om werkelijk te ontspannen.

Je kunt je alleen veilig overgeven wanneer je weet dat je altijd terug mag komen naar jezelf.

De rigger: handen die luisteren

De rigger is degene die het touw aanlegt.

Maar een goede rigger doet veel meer dan knopen leggen.

Een rigger kijkt.

Voelt.

Luistert.

Merkt op wanneer een ademhaling verandert, wanneer een lichaam spanning vasthoudt of wanneer iets anders nodig is.

Het touw wordt daarmee bijna een gesprek.

Niet een gesprek met woorden, maar met druk, beweging, ademhaling en aanwezigheid.

Een rigger hoeft niet de luidste of meest ervaren persoon in de ruimte te zijn. Soms is de meest waardevolle eigenschap juist het vermogen om langzaam te kijken en werkelijk te luisteren.

En de rope bunny?

Rope bunny is een liefdevolle, informele term voor iemand die graag in touw gaat. In andere situaties wordt bijvoorbeeld rope bottom of model gebruikt.

Maar uiteindelijk is het mooiste woord het woord waarin iemand zichzelf herkent.

Want ook daarin zit iets wezenlijks van Shibari:

er is ruimte om je eigen betekenis te geven aan wat je doet.

Shibari is niet alleen voor bepaalde lichamen

Je hoeft niet lenig te zijn.

Je hoeft niet jong te zijn.

Je hoeft niet een bepaald lichaam te hebben.

Je hoeft geen ervaring te hebben.

En je hoeft al helemaal niet op een foto te lijken.

Touw kan worden aangepast aan het lichaam en de mogelijkheden van de persoon die erin ligt of zit. Het gaat niet om perfectie. Het gaat om ontdekken wat jouw lichaam prettig vindt, wat je nieuwsgierig maakt en waar jouw grenzen liggen.

Shibari kan voor iedereen iets anders betekenen.

Voor de één is het een vorm van intimiteit.

Voor de ander een kunstvorm.

Voor iemand anders een manier om even helemaal uit het hoofd en in het lichaam te komen.

En voor sommigen is het simpelweg heerlijk om vastgehouden te worden.

De grootste misvatting?

Misschien wel dat Shibari over het touw gaat.

Dat het draait om perfecte patronen, moeilijke knopen of hoe indrukwekkend een tie eruitziet.

Maar uiteindelijk is het touw slechts het middel.

De echte ervaring ontstaat in de ruimte tussen twee mensen.

In de hand die even wacht.

In de ademhaling die wordt gevolgd.

In het vertrouwen om je ogen te sluiten.

In het moment waarop je merkt: ik hoef dit even niet alleen te dragen.

Daarom kan Shibari zo krachtig zijn.

Omdat touw tegelijkertijd kan begrenzen én bevrijden.

Omdat het je lichaam kan laten voelen waar je bent.

Omdat overgave soms geen afstand nemen van jezelf betekent, maar juist een manier kan zijn om dichter bij jezelf te komen.

En misschien is dat waar Shibari uiteindelijk over gaat:

niet over vastgebonden worden,

maar over gezien worden.

Niet over controle verliezen,

maar over bewust kiezen wanneer je haar even uit handen geeft.

Niet over het touw zelf,

maar over wat er ontstaat wanneer twee mensen samen vertragen.

Een lijn.

Een aanraking.

Een ademhaling.

En daar, ergens tussen het touw en de stilte, ontstaat verbinding.

Love,

Christina